ღوای ؛ باران باران

شیشه ی پنجره را بَاران شست.

از دل من اما ،

چه کسی نقش تو را خواهد شست؟

آسمان سربی رنگ ،

من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ.

می پرد مرغ نگاهم تا دور

وای باران باران

پرمرغان نگاهم را شست.

یکی بود یکی نبود..

هرکی بود غریبه بود...

از دلم خبر نداشت..

که تورو از دلم ربود..

هرکی بود هرچی که داشت..

قد من عاشق نبود..

واسه چشمای سیات..

بخدا لایق نبود..

گول نگاشو خوردم و..

دلم رو بستم به چشاش..

دیوونه بودم مثله شمع..

یه عمری آب شدم به پاش..

بعد یه عمر آزگار..

عشق منو گذاشت کنار..

رفت پی یه عشق دیگه..

اونم سپرد به روزگار..ا

ز اولش هیچکی نبود..

هیچکی به دادم نرسید..

قصه من به سر رسید..

دلم به عشقش نرسید

دلتنگی:

دلتنگ كه باشي

آدم ديگري مي شوي

خشن تر ، عصبي تر ، كلافه تر ، تلخ تر !

و جالب تر اينكه به اطراف هم كاري نداري...

همه اش را نگه مي داري ...

 و دقيقا سر همان كسي خالي مي كني كه دلتنگش

هـستي...

خدایا این روز ها حرف هایم بوی ناشکری میدهند...

اما تو ..

آن ها را به حساب تنهایی و درد و دل بگذار ...!