بــازدلــــم غــــم گـــرفت دوبـاره مـاتــــــــم گرفت 

مــاه محـــــــرم آمـــد تـــــمام عـالـــــــــم گرفت

باز محرم رسيد، ماه عزای حسين 

سينه*ی ما می*شود، کرب و بلای حسين 

کاش که ترکم شود غفلت و جرم و گناه 

تا که بگيرم صفا، من ز صفای حسين

بهـارِ بـاغِ دل از گریـه محـرّم توست 

بهشت، برگ گلی از شراره غـم توست 

محرمت بـه من احرامی سیـه بخـشید 

کسی که مَحرم این جامه گشت، محرم توست